Παει πια ενα μιση χρονος απ' οταν εγραψα το "παραμυθι" μου. Εκεινο το παραμυθι που ήθελα να εκδοσω καποτε. Απο σαραντα κύματα πέρασε αλλα στο χαρτι δεν εκτυπώθηκε.
Είναι απο εκείνα τα όνειρα που πρέπει να ωριμάσουν μέσα σου... Να παλέψεις γι΄αυτα, να σε πληγώσουν, να μείνουν σημάδια που θα σε κάνουν πιο δυνατό... Απο εκείνα τα όνειρα που θα γράψουν την δική τους ιστορία στη ζωή σου...
Μπήκε στο συρτάρι... Βγηκε και ξαναδιαβαστηκε... Υπο άλλες συνθήκες...
Και ηρθε η αποκάλυψη... Πριν ξεκινήσω να το γραφω είχα στο μυαλό μου καποιους άνθρωπους... όταν ομως έπιασα το μολύβι και οι λέξεις άρχισαν να γινονται εικονες, έβγαιναν απο μέσα μου ολα οσα εκρυβα.. Ένιωθα... ο ηρωας ήταν δικό μου, ο δράκος ήταν δικός μου, το τέλος ήταν δικό μου...
Το παραμύθι ήμουν εγώ...
Ο εκδότης μου, οταν τον ρωτησα γιατι οι οικοι καθηστερουν τοσο να διαβασουν ενα παραμυθι 4 σελιδων Α4 και να δωσουν μια απαντηση στον συγγραφεα, μου ειπε αναμεσα στα άλλα, οτι ενα παραμύθι πρεπει να ωριμάσει μέσα μας σαν ιδεα... Διαβαζεται και ξαναδιαβαζεται...
Αυτό λοιπον μου είχε συμβεί... ωρίμασε μεσα μου το παραμυθι και μου ηταν πλεον ξεκαθαρο οτι καθε του κομματι δεν ειχε γραφτει για κανεναν αλλο εκτος απο εμενα και τον ηρωα της πραγματικης μου ζωης...
Οι άγκυρες ακόμη δεν σηκώθηκαν, αλλα γίνεται ελεγχος εαν το καράβι πληρεί τις προυποθέσεις για ένα τοσο μακρινο ταξίδι...
Η συνέχεια επι του blog...
Να περνατε καλα και να κανετε ονειρα πολλα...
Βασιλισσα Πουπη!!!!!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου