ΘΑ ΓΙΝΩ ΚΑΛΗΤΕΡΗ ΜΑΝΟΥΛΑ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ ΑΠ' ΟΤΙ ΕΣΥ...

Αυτή είναι η ιστορία της Ντίνας…  Έτσι όπως τη βίωσε, με τα συναισθήματα που ένιωσε…  Είναι άλλη μια μανούλα που της «βγάζω το καπέλο»…

Γιατί το μόνο που τη νοιάζει πια είναι να κάνει μια ευτυχισμένη οικογένεια… Και είναι τόσο δυνατή, που τα έχει καταφέρει…

Τα λόγια της χείμαρρος, τα συναισθήματά της αποτυπώνονται σχεδόν ανέγγιχτα απο μένα….

Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑ ΖΩΗ

Ο παππούς Ιταλός… Η γιαγιά μου ελληνίδα…  Γνωρίστηκαν στον πόλεμο και κλέφτηκαν….

Η μόνη χώρα που μπορούσε τότε να τους δεχτεί ,μιας και ο παππούς λιποτάκτης, ήταν η Γαλλία.

Παντρεύτηκαν και έκαναν μια ευτυχισμένη οικογένεια που αριθμούσε στο σύνολο μαζί με τους γονείς 13 άτομα (8 αγόρια και 3 κορίτσια). Κάποια στιγμή η γιαγιά θέλησε, μετά από χρόνια, να επισκεφτεί  τους συγγενείς της στην Ελλάδα…. Ο παππούς συμφώνησε και πήραν μαζί τους, λόγω εξόδων μιας και η οικογένεια ήταν μεγάλη,  την μια τους την κόρη, την μαμά μου.

Η μαμά στο χωριό γνώρισε τον μπαμπά μου, ΕΡΩΤΑΣ ΚΕΡΑΥΝΟΒΟΛΟΣ.Η μαμά έφυγε στας Γαλλίας μετά την λήξη των διακοπών και ο μπαμπάς άρχισε τότε τα ερωτικά γράμματα.

Κάποια στιγμή ο μπαμπάς πήγε στην Γαλλία και την ζήτησε σε γάμο…. Ο παππούς αρνήθηκε και έτσι ο μπαμπάς μου την έκλεψε υπό την απειλή όπλου.. χαχα..

 Γύρισαν στο χωριό και έκαναν τέσσερα παιδιά, τον Γιώργο (1977) την Ελένη (1979) την Κωνσταντίνα (1983) και την Σοφία (1986)..όλα κυλούσαν ήρεμα και είχαμε μια τρισευτυχισμένη οικογένεια.

Ο μπαμπάς την νύχτα πήγαινε για ψάρεμα και το πρωί που γυρνούσε αφού πουλούσε την ψαριά του επέστρεφε στο μίνι μάρκετ που διατηρούσε μαζί με τη μαμά. Από οικονομικής άποψης  τα πράγματα ήταν τέλεια…  Γενικά όλα κυλούσαν ήρεμα και όμορφα….  Αγάπη και ευτυχία…. ‘Ώσπου μια μέρα, ύστερα από κάτι πόνους που είχε ο μπαμπάς στην πλάτη του, αποφάσισε να πάει σε νοσοκομείο να δει τι γίνεται… Διαγνώστηκε ΚΑΡΚΙΝΟΣ του πνεύμονα σε προχωρημένο στάδιο, κεραυνός στο σπίτι…

Χρονιά 1991..8 χρονών εγώ τότε, ο μπαμπάς 44 μόνο!

 Άρχισαν οι χημειοθεραπείες, οι συχνότερες επισκέψεις στο νοσοκομείο και ξαφνικά βλέπω τον μπαμπά χωρίς μαλλιά και με πατερίτσες στα χέρια ..είχε περάσει ένας χρόνος και ο μπαμπάς τότε λύγισε αλλά περπατούσε για να μην δείξει σε κανέναν ότι πονάει…

Χρονιά 1992…

….ξαφνικά μας παίρνουν από το σπίτι μες τη νύχτα και μας βάζουν να κοιμηθούμε σε κάποιο γειτονικό (να μην κολλήσουν τα παιδιά έλεγαν οι θείες). Ο μπαμπάς εκείνη την νύχτα την 10 Φεβρουαρίου έσβησε, έφυγε από κοντά μας ολομόναχος. Αυτό που θυμάμαι είναι τον μπαμπά την επόμενη μέρα σε φέρετρο με ένα άσπρο μαντήλι στο κεφάλι ... Αυτήν την εικόνα θέλω να την σβήσω, αλλά τίποτα, δεν φεύγει από μέσα μου…  Αυτή την εικόνα  την κουβαλώ κάθε μέρα...  Κάθε μέρα πήγαινα στο νεκροταφείο, έπλενα τον τάφο και άναβα το καντήλι…  9 χρονών αλλά δεν μπορούσα να το δεχτώ ότι είχε πεθάνει, ευχόμουν και έβαζα στο μυαλό μου ότι μας παράτησε και ότι ζει κάπου αλλού και το πίστευα και το ήθελα…. Αρκεί να ζούσε…

Η μαμά ξαφνικά μετά από 2 χρόνια μας φέρνει στο σπίτι να γνωρίσουμε ένα κύριο που ήταν 28 χρονών… Εκείνη ήταν 37 τότε, όλο το χωριό είχε βουίξει « η χήρα βρήκε γκόμενο 2 χρόνια μετά τον θάνατο του μακαρίτη…»

Οι συγγενείς έτρεχαν στα δικαστήρια για να πάρουν την επιμέλεια… Εμείς μπαλάκια από εδώ και από εκεί… Η μάνα σου είναι «……….» μου έλεγαν, εγώ παιδάκι μικρό τι να πω.. Να πλακώνονται στο ξύλο στα σκαλιά και εμείς να μην ξέρουμε τι να κάνουμε. Τρελά σκηνικά αλλά η μαμά ανένδοτη, τον «τύπο» και τα μάτια της…  Εμείς να έχουμε μέρες να φάμε και η μαμά με τον «τύπο»…..  να μην υπάρχει τίποτα στο ψυγείο, ούτε γάλα...  Όλα τα ντουλάπια άδεια αλλά εκείνη περνούσε καλά…

Και μια μέρα….  έρχεται ένα τρελόπαιδο του χωριού και μου λέει «άντε καλέ και εσύ  σαν την μάνα σου θα γίνεις που είναι και γκαστρωμένη…»

Η μαμά έγκυος και ο «τύπος»  λούης.. Την έκανε με ελαφρά που λένε..

 Το 1996 γεννιέται ο μικρότερος αδερφός ο Θανασάκης, ο «τύπος» άφαντος και η μαμά με εκβίαζε να πάω με το μηχανάκι που είχε αγοράσει τότε, να δω εάν είναι στο σπίτι του και να τον παρακολουθήσω…  Εγώ τότε 13 χρονών… Εάν δεν πήγαινα γινόταν χαμός, ξύλο με την ζώνη, καθόλου έξω και δουλειές όλη μέρα..

ΜΗΠΩΣ ΑΠΟΡΕΙΤΕ ΠΟΥ ΤΗΝ ΓΡΑΦΩ ΑΚΟΜΗ ΜΑΜΑ..ΕΙΝΑΙ ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΤΟ ΑΙΣΘΑΝΟΜΟΥΝ  ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΚΑΜΙΑ ΣΗΜΑΣΙΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ…. ΓΕΝΝΗΣΑ!!!

Ο «τύπος» μετά από πολλές πιέσεις δέχτηκε να κάνει την αναγνώριση του παιδιού αλλά όταν πήγαν στην Αθήνα να κάνουν εξέταση αποδείχθηκε ότι το παιδί δεν ήταν δικό του.. Ποιου όμως ήταν???

Μετά από χρόνια λοιπόν κατάλαβα ότι αυτή η γυναίκα δεν είχε αφήσει άντρα για άντρα και ότι παράτησε τα παιδιά της για να περνάει εκείνη καλά…

 Αυτό το παιδί όμως που δεν ξέρει ποιος είναι ο πατέρας του και ούτε θα μάθει ποτέ σε τι φταίει?

Ποιον πείραξε?

Εγώ τον υπεραγαπάω, αλλά εκείνη τον έχει κάνει σαν εκείνη, καλοπερασάκια…. Ο Θανασάκης είναι τώρα 16 χρονών και το μόνο που τον νοιάζει είναι να έχει την τελευταία κυκλοφορία σε κινητό, λάπτοπ και ψώνια ...  

Χρήματα δεν υπάρχουν στο σπίτι, έχουν υποθηκεύσει τα πάντα και μας έβαλαν με πλαστογραφία σαν εγγυητές μιας και η κληρονομιά είναι σε ποσοστά και όλοι έχουμε μερίδιο… Χρωστάνε μαζί με τον μεγάλο μου αδερφό πολλά λεφτά… Κι εκείνος, μία από τα ίδια… Όλη μέρα κάθεται και δεν αγχώνεται καθόλου.. Δεν τους νοιάζει, απλά.. Η μικρή μου αδερφή που είναι τώρα 26 αν και ελεύθερη έφυγε από το σπίτι και μένει μόνη της… Δεν άντεχε άλλο αυτή την κατάσταση… Την κλεψιά μέσα στο ίδιο της το σπίτι….  Εμάς δεν το συζητώ…  Οι τράπεζες μας έχουν στον Τηρεσία και κάθε τρεις και λίγο μας στέλνουν εξώδικα.

 Εγώ βρίσκομαι στην Αλεξανδρούπολη, πέρασα στον στρατό το 2009 και εκείνη τη χρονιά γνώρισα τον άνδρα μου, έχουμε τον σποράκο μας και τον υπεραγαπάω…

Θέλω και άλλο παιδάκι σύντομα  και έχω ξεκαθαρίσει με τον εαυτό μου ότι εγώ θα σταθώ βράχος μπροστά σε όποιον πάει να πειράξει  την οικογένεια μου…. Εγώ τα παιδιά μου θα τα μεγαλώσω αξιοπρεπώς και δεν πρόκειται ποτέ να κάνω αυτά τα τραγικά λάθη που έκανε η ‘’μαμά’’ η δικιά μου….

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ..Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΟΥ ΠΑΝΩ ΑΠ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΟΛΑ..

Με την μαμά δεν έχω σχέσεις, ένα τυπικό τηλεφώνημα μια φορά τον μήνα και αυτό έτσι για κάνα δίλεπτο.. ’’τι κάνει το μωρό καλά? ναι όλα καλά.. γεια τώρα’’…  Δεν την αισθάνομαι μαμά μου, αισθάνομαι ότι μεγάλωσα μόνη μου και έτσι είναι στην τελική…  Δεν μου έχει λείψει καθόλου, ενώ πάντα παρακαλούσα τον Θεούλι από μικρή να την πάρει και να φέρει τον ΜΠΑΜΠΑ ΜΟΥ πίσω...

 Δεν είχα ποτέ μαμά και ούτε θα έχω, αλλά αυτό με κάνει ακόμη πιο δυνατή.

Τα παιδιά μου δεν θέλω να βιώσουν τίποτα ανάλογο…

Σε αυτό το κείμενο είναι μόνο τα μισά από όσα έχω βιώσει...

Σας ευχαριστώ  για τον χρόνο που αφιερώσατε , Ντινα…..