ΣΕ ΕΧΩ ΑΝΑΓΚΗ ΜΑΝΟΥΛΑ ΜΟΥ….
Δεν θα μιλήσω για την
δικιά μου την μαμά, θα μιλήσω για κάποια άλλη μάμα…
Όχι γιατί είμαι ειδικός ή μου αρέσει να κάνω
κριτική σε άλλες μαμάδες, αλλά γιατί έλαβα ένα μήνυμα από μια μανούλα που είναι
πολύ πληγωμένη από την δική της την… μανούλα!!!
Αυτή είναι η ιστορία της Αννούλας…. :
Από πολύ νωρίς μου
έγινε κατανοητό ότι η γέννηση μου, για την μαμά μου, ήταν ένα λάθος… Τα παιδικά
μου χρόνια άσχημα, άδικα… Ήμουν ένα
μπαλάκι που με πετούσαν από εδώ κι από εκεί…
Σε κάθε τσακωμό μου
υπενθύμιζε ότι εγώ φταίω και ότι της κατέστρεψα τη ζωή…
Μα πως μπορεί ένα
παιδί, που δεν διάλεξε καν να γεννηθεί, να καταστρέψει μια ζωή…
Ποιο παιδί δεν έχει
ανάγκη από την ασφάλεια της αγκαλιάς της μαμάς του, ποιο παιδί δεν θέλει να
κρυφτεί σ’ αυτήν την αγκαλιά, να νιώσει
ότι όλα θα πάνε καλά σε μια δύσκολη στιγμή….
Κι εγώ ένιωθα
ξεκρέμαστη, μόνη και αβοήθητη…
Ένα ωραίο Καλοκαιρινό
πρωινό μάζεψε τα πράγματά της και αποχαιρετώντας μας τη ρωτήσαμε «Εμείς τι θα
γίνουμε τώρα»…
Η απάντηση της ακόμη
ηχεί στ’ αφτιά μου: « Αν δεν σας θέλουν να σας κλείσουν σε ίδρυμα»
Ήμουν 11 χρονών…
Έφυγε και κάναμε 3
χρόνια να την δούμε. Εγώ ήδη ήμουν μια δύσκολη έφηβη μπλεγμένη με διαφορά και
ένα πολύ κακό παιδί που είχα φτάσει στον πάτο!!!!
Δεν είχα ποτέ
καθοδήγηση, δεν είχα ποτέ ούτε μια συμβουλή…. Το μόνο που ήξεραν ήταν κάθε μέρα
να μου δίνουν και περισσότερα λεφτά δείχνοντας έτσι την αγάπη τους…
Κι εγώ ακόμη να πέφτω…..
Να κάνω μέρες να
γυρίσω σπίτι κ να μην με ψάχνει κανείς να με βρει…
Να βλέπουν ότι καταστρέφομαι
και να μην μου δίνουν ένα χέρι να τραβηχτώ…
Κοιτούσαν την πάρτη τους…
Όπως είπα…. είμαι το
λάθος τους…. Τίποτα άλλο!!!
Ζήλευα της φίλες μου
που είχαν μια μάνα να ενδιαφέρεται και εγώ δεν είχα κανέναν να με ψάξει…
Κάποιον στο
προσκεφάλι μου όταν ήμουν άρρωστη….
Δεν είχα κανέναν στις
χαρές, στις λύπες μου…
Όλοι πίστευαν πως ήμουν
η πιο δυνατή από όλους, αλλά δεν ήταν κανένας πραγματικά δίπλα μου για να το
καταλάβει, ότι ένιωθα η πιο αδύναμη!!!
Κάποια στιγμή είχα
ένα σοβαρό τροχαίο και έφτασα πολύ κοντά στο να τελειώσει η ζωή
μου, αλλά και να πάρω στο λαιμό μου 2
ακόμη ανθρώπους !!!
Όλη μου η ζωή, όλη
μου η θεωρία για την ζωή μου, άλλαξε..
Από εκεί που ένιωθα
κατεστραμμένη, υπήρξε ένα αόρατο χέρι που με τράβηξε από τον πάτο που είχα
φτάσει…
Το χέρι του Θεού…
Συνειδητοποίησα ότι
δεν ήμουν μόνη μου…. Από παιδί ένιωθα ότι υπάρχει κάποιος που με
προστατεύει…
Ήταν
δίπλα μου κι εγώ δεν Τον έβλεπα…
….με αυτό που έγινε μου έδειξε ότι η ζωή είναι
μικρή και ότι με αυτά που κάνω την καταστρέφω….
για χάρη των άλλων….. για λάθη των άλλων!!!
Ήταν δύσκολο να
ορθοποδήσω, αλλά τα κατάφερα… Τελικά,
ίσως και να μην ήμουν τόσο αδύναμη όσο πίστευα…
Η μάνα μου αποφάσισε
να ενδιαφερθεί όταν ήμουν ήδη 15, αλλά εγώ δεν ήθελα να την βλέπω, την μισούσα….
Εκείνη όμως επέμενε…
Βαθειά μέσα μου την
είχα μεγάλη ανάγκη, μου έλειπε…. Ποιος δεν έχει ανάγκη από τη μανούλα του…
Μπορεί οι σχέσεις μας να έχουν γίνει πολύ καλύτερες
απ’ ότι ήταν, αλλά μέχρι και σήμερα νιώθω ότι έχω ένα τεράστιο κενό μέσα μου….
Πονάω για τα χρόνια που χάθηκαν και δεν γυρίζουν πίσω…
Μου λείπει η αίσθηση
της μάνας, την έχω ακόμη και τώρα ανάγκη… Τώρα που είμαι κι εγώ μανούλα…
Κι όμως ακόμη δεν το
έχει καταλάβει…
Θα δώσω στο παιδί μου
και αργότερα στα παιδιά μου, όση αγάπη δεν μου έδωσαν…
Θα είμαι για εκείνα η
μάνα που θα ήθελα να είναι και η δικιά μου μάνα…
Και θα τους μάθω ότι
η αγάπη δεν μετριέται σε ευρώ ή δραχμές, αλλά σε όμορφες στιγμές…
Ευχαριστώ για το χρόνο σας Άννα….
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου