«Λάθος μπορεί να είναι για τους άλλους… σημασία έχει τι είναι σωστό για σένα….»

 

 

 

ΤΙ ΘΑ ΠΕΙ Ο  ΚΟΣΜΟΣ ΜΟΥ …

 

Το ‘χουν στο αίμα τους  βρε παιδί μου κάποιοι…

Να προσπαθούν σε φορτώσουν με τύψεις…

Κι άλλες φορές τους στέλνεις από εκεί που ήρθαν κι άλλες φορές  λες…. 

«Μήπως είχαν δίκιο;»…

Βαθιά μέσα σου ξέρεις ότι θα σε βάλουν να παλέψεις με τα «θέλω» ΣΟΥ και τα «πρέπει» ΤΟΥΣ…

Κάποτε στη ζωή μου άκουγα πολύ τους άλλους… Όχι τους ξένους…

Όχι αυτούς που λέμε «ο κόσμος»… Τους δικούς μου…

Από αγάπη και θέλοντας να με προστατέψουν ή νομίζοντας πως με προστατεύουν με συμβούλευαν στην ουσία να μην είμαι ο εαυτός μου…

Βλέπετε εμένα δεν με ενδιέφερε το τι θα πει ο κόσμος, αλλά το τι θα πει ο κόσμος ΜΟΥ…

Όμως στην πορεία κουράστηκα να κυνηγώ την αποδοχή των δικών μου ανθρώπων, ήθελα να με αγαπούν έτσι όπως είμαι και γι’ αυτό που είμαι…

Όταν έφτιαξα την ΚΛΕΨΥΔΡΑ δεν ρώτησα κανέναν, δεν συμβουλεύτηκα κανέναν…

Απλά έφτιαξα ένα blog με στόχο, όχι να μάθει ο κόσμος την προσωπική μου ζωή, (μεταξύ μας όλοι έχουμε προβλήματα και πολλοί  άνθρωποι, πιο μεγάλα από τα δικά μου…) αλλά να δείξω στους ανθρώπους ότι δεν είναι κακό να ξέρουν οι άλλοι ποιοι ήμαστε στ’ αλήθεια…

Ότι μπορεί πίσω από ένα χαμόγελο να κρύβεται μια πίκρα… Ότι δεν είναι κακό να την βγάλει κάποιος αυτή την πίκρα και να την ακουμπήσει πάνω σε ένα χαρτί… Να ξαλαφρώσει η ψυχούλα του…

Και να κάνει κάποιον άλλο άνθρωπο που πιθανόν να ένιωσε την ίδια πίκρα,να μην νιώσει μόνος...

Θέλει δύναμη να παραδεχτούμε ότι υπάρχουν μέρες… υπάρχουν στιγμές… που δεν ήμαστε αρκετά δυνατοί…

Δεν πειράζει αν δεν ήμαστε δυνατοί… Δεν πειράζει αν κάποια στιγμή της ζωής μας φανήκαμε αδύναμοι…

Αρκεί που ήμαστε ο εαυτός μας…

Κι όποιος μας αγαπάει μας δέχεται, έτσι όπως ήμαστε….

Κι όπως λέει κι αντρούλις μου:

«Λάθος μπορεί να είναι για τους άλλους… σημασία έχει τι είναι σωστό για σένα….»

 

Να περνάτε καλά και να μην αφήνεται κανέναν να σας πληγώνει...

Ποπη!!!